นิทานอีสป หมีกับรังผึ้ง บอกผลของการระงับอารมณ์โกรธ

นิทานอีสป หมีกับรังผึ้งกล่าวเริ่มต้นเรื่องดังนี้ หมีนั้นเป็นสัตว์ที่โปรดปรานน้ำผึ้งมาก หมีตัวนี้ก็เช่นกันเรามาดูกันว่าเจ้าหมีจะทำอย่างไรกับน้ำผึ้งและรังผึ้งที่มันโปรดปราน

ในป่าลึกแห่งหนึ่งซึ่งมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มากมาย ที่นี่เป็นที่อยู่ของหมีตัวหนึ่ง ในวันนี้มันยังไม่ได้มีอาหารตกถึงท้อง มันจึงรู้สึกหิมาก เดินโซซัดโซเซเพื่อหาอาหารประทังความหิว และแล้วโชคดีเป็นของมัน เมื่อสายตาของมันได้พบเห็นเข้ากับรังฝผึ้งขนาดใหญ่มากที่อยู่บนกิ่งไม้เหนือขึ้นไปบนหัวของมัน

“ รังใหญ่ขนาดนี้คงจะมีน้ำผึ้งหวานฉ่ำมากมายให้ข้าแน่ “ มันคิด จากนั้นมันจึงปีนขึ้นไปบนต้นไม้แล้วดึงเอาน้ำผึ้งรวมถึงรังผึ้งมากินอย่างมูมมาม มันรีบกินเร็วจนไม่ทันที่จะระวังตัว เหล่าผึ้งที่อยู่ในรังบินออกมารุมต่อยมันจนเจ้าหมีเจ็บปวดไปหมด มันรู้สึกโมโหและโกรธฝูงผึ้งมาก มันเก็บความแค้นไว้ ในวันต่อมามันเริ่มตระเวนไปทำลายรังผึ้งทั่วทั้งป่า

เหล่าผึ้งเมื่อถูกทำลายรังลงก็ไม่พอใจ พวกมันจึงรวมตัวกันทั้งเป็นฝูงผึ้งขนาดใหญ่รุมเข้าต่อยหนีจนกระทั่ง เจ้าหมีผู้มีนิสัยอันธพาลเจ็บสาหัสสะบักสะบอม

ขณะที่มันต้องนอนเจ็บปวดซมซานอยู่ในถ้ำของมัน มันก็เอ่ยขึ้นว่า “ ข้าไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ถ้าข้าอดทนต่อความเจ็บใจเจ็บกายเพียงครั้งเดียว ไม่ยึดถืออารมณ์โมโหมากไป คงไม่ต้องมาเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสอย่างนี้ “

นิทานอีสปเรื่องหมีกับรังผึ้งมีคติสอนใจเราว่า การระงับอารมณ์โกรธ ไม่ใช่เพียงแต่จะทำให้ผู้อื่นไม่ต้องมีภัยเพราะความโกรธนั้น แต่ยังส่งผลดีในภายหลังแก่ผู้ที่ระงับอารมณ์โกรธได้อีกด้วย ต่อไปอ่านนิทานอีสป ห่านกับไข่ทองคำ